Ik wil er alleszins voor pleiten om jullie volgend schooljaar terug bij ons te krijgen.

Ik wens jullie veel succes, zowel in Nederland als in Vlaanderen.

docente Nederlands College Paters Jozefieten Melle (B)

"Ik hou niet van rap, maar dit is echt heel goed, prachtig..... sprankelend".

Kees van Meel

dichter en theaterrecensent BN De Stem (NL)

"Hartelijk dank voor de mooie voorstelling in Beveren. Wij vinden het zo goed

Rik van Daele

 directeur schouwburg Ter Vesten Beveren (B) en secretaris-penningmeester van het Reynaertgenootschap

Geertrui Vermoortele

"Ik had hoge verwachtingen van je voorstelling en die heb je allemaal ingelost.

docent Nederlands Don Boscocollege Gent (B)

Noël Slangen

communicatieadviseur Hasselt (B)

Nederlands: verslag toneelstuk Reynaert de Vos… gerapt! Lisa Van Holsbeke, 6 LMT, 18/03/2007 

Op maandag 17 maart omstreeks kwart voor twee ’s middags te K.A. Mariakerke werden de leerlingen van het vierde, vijfde en zesde jaar getrakteerd op een portie cultuur onder de vorm van een toneelstuk. Ikzelf was erbij en zal bij deze een verslag van het geheel geven. We waren wat in het ongewisse gelaten over het onderwerp; het enige wat we wisten, was dat het over Reynaert de Vos zou gaan. Op zich was deze informatie al genoeg om bij velen de haren recht te doen staan, daar deze literatuur bij de meeste leerlingen -waaronder bij mezelf- niet erg hoog aangeschreven staat. Maar goed, willen of niet, kijken zouden we. Daar zorgden de leerkrachten wel voor.

Het eerste wat me opviel nadat ik me geïnstalleerd had, was de computer die in het midden stond en het scherm vooraan in de zaal. “Nee hé, wat hebben ze nu weer uitgevonden, een toneelstuk getoond via de computer? Wat blijft er dan nog over van de sfeer van een theater?” was mijn eerste gedachte. Ik geef toe, neutraal is anders. Toen het stuk begon met een diavoorstelling van verscheidene politieke figuren (George Bush ed.), zonder enige uitleg of actie, verbeterde mijn houding er niet op. Charlie May zei hierna dat het verhaal van de vos al op talloze manieren was gebracht, maar nog nooit gerapt. Meteen ontwapende hij zijn ‘niet-raplook’: “Ik hoef geen chickies of bmw om te rappen”, wat me wel charmeerde. Dat het een jonge(!) man was die Reynaert de Vos zou vertellen, was alleszins een aangename verrassing. De muziek begon en Charlie stortte zich erin:

In het rijk van Koning Nobel was het Pinksteren

Druppels in het zonlicht op het bladergroen glinsterden

De sterke leeuwenvorst met zijn blonde manen

Hield dan altijd hofdag voor zijn onderdanen

De heerlijke beat, het swingende ritme en Charlies enthousiaste manier van zingen sleurde me eigenlijk meteen mee in het verhaal. Hij gebaarde met zijn handen, liep heen en weer en ook gezichtsexpressies mankeerden niet om het verhaal meer passie te geven. Het werd me meteen duidelijk dat dit niet één of andere grijsaard was die ons in prachtig, maar helaas compleet onverstaanbaar Middelnederlands zijn favoriete literatuur zou komen voorlezen. Dat de zanger/acteur Nederlands is, was in het begin een kleine aanpassing -tenslotte gaat de tekst behoorlijk snel- maar met een beetje concentratie -wat voor ons leerlingen toch niet altijd evident is- was alles prima te volgen. Af en toe was er een klein intermezzo, waarbij twee acteurs verkleed als ridders, die respectievelijk Reynaert en Ysengrijn de wolf moesten voorstellen, elkaar bijna naar de keel grepen (één keer met een hand- of beter: zwaardgemeen tot gevolg) of waarbij Charlie een stukje verhaal vertelde zonder het echt te rappen. Het diascherm toonde ondertussen foto’s van de ridders zelf, met een uitspraak die verband hield met het deel dat verteld werd, of toonde illustraties van Reynaert de Vos. Op het einde werd ons nog aangetoond dat het verhaal van de sluwe vos, hoe oud het ook moge wezen, nog steeds van toepassing kan zijn op de in het begin aangehaalde wereldleiders. “We hebben tenslotte allemaal een stukje Reynaert in ons.” beweert Charlie. Ik moet hem gelijk geven.

Je zou kunnen denken dat de toch wel lange tekst op den duur zou gaan vervelen, maar dat was bij mij geen enkel ogenblik het geval. Natuurlijk, als je erover nadenkt, zitten er vrij veel gruwelijke en bijgevolg boeiende scènes in en dit kan alleen maar bijdragen tot een goede voorstelling. En een goede voorstelling mag dit zeker genoemd worden. Ik heb soms de neiging om ofwel heel enthousiast ofwel heel negatief te zijn als ik mijn mening moet geven en daar excuseer ik mij dan ook voor, maar ik ga mijn kritiek in dit geval niet veranderen. Ik heb zelf toneel gespeeld en vind het daarom gerechtvaardigd als ik zeg dat het moed vergt om zo’n lange tekst in je eentje te brengen -af en toe geholpen door twee ridders- en tot het einde toe vurig te blijven. Zeker als je publiek in dit geval een bende jongeren is die iets heeft tegen cultuur in het algemeen en oude literatuur in het bijzonder. Vandaar dat ik besluit met de volgende woorden: “Respect, bro’!”